دعای حسن بصری رحمه الله درباره مردی که پیوسته مجلس را می‌آزرد

لالکائی گزارشی درباره مردی از خوارج حفظ کرده است که بارها به مجلس حسن بصری رحمه الله می‌آمد و افراد حاضر را آزار و ناراحت می‌کرد. حاضران از رفتار او به ستوه آمدند و از حسن پرسیدند آیا با حاکم سخن خواهد گفت تا این مزاحمت پایان یابد. روایت می‌گوید حسن سکوت کرد و در آن زمان راه مراجعه به قدرت حاکم را برای متوقف کردن او برنگزید.

وقتی آن مرد بار دیگر در مجلس حاضر شد، حسن رحمه الله به دعا روی آورد. در گزارش آمده است که از خدایی که از آزار آن مرد آگاه بود خواست آنان را هر گونه که بخواهد از شر او کفایت کند. داستان در این بخش از گفت‌وگویی طولانی، تهدید متقابل یا درگیری سخن نمی‌گوید؛ از تکرار آزار مستقیما به دعای حسن و سپردن کار به خدا می‌رسد.

سپس روایت از نتیجه‌ای ناگهانی سخن می‌گوید. گفته شده است که مرد از همان جایی که ایستاده بود بر زمین افتاد و بعد مرده بر تختی به سوی خانواده‌اش برده شد. لالکائی این داستان را در مطالب مربوط به کرامات حسن بصری رحمه الله جای داده است، و به همین سبب در سنت کلاسیک به صورت گزارشی از دعایی که با پایان غیرعادی آن آزار همراه شد حفظ شده است.

با این حال، حکایت با شادی از مرگ آن مرد پایان نمی‌یابد. همان روایت جزئیات عاطفی مهمی درباره حسن حفظ کرده است: گفته شده وقتی بعدها آن مرد را به یاد آورد، گریست و از این اندوه خورد که او تا چه اندازه درباره خدا دچار فریب و غفلت شده بود. این بخش لحن پایان داستان را تغییر می‌دهد؛ پس از رفع آزار، صحنه‌ای از اندوه و دلسوزی باقی می‌ماند، نه شماتت.

این خبر در شرح اصول اعتقاد اهل السنة والجماعة لالکائی و در بخش مربوط به کرامات حسن بصری رحمه الله محفوظ است. ترتیب اصلی ماجرا روشن است: آزار مکرر در مجلس، خودداری از درخواست دخالت حاکم، دعای حسن برای رهایی، افتادن و مرگ آن مرد بر پایه روایت، و سپس گریستن حسن هنگامی که بعدا او را به یاد آورد. اشک‌های پایانی حسن بخشی اساسی از خاتمه این حکایت است.