لالکائی در بخش کرامات علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه گزارشی را حفظ کرده است که در آن مردی درباره حدیث یا سخنی در حضور ایشان اختلاف می‌کند. علی رضی‌الله‌عنه به او می‌گوید که گمان می‌کند دروغ گفته است و می‌پرسد اگر دروغ گفته باشد آیا علیه او از خدا دعا کند. مرد می‌پذیرد، علی رضی‌الله‌عنه دعا می‌کند و روایت می‌گوید پیش از آنکه مرد مجلس را ترک کند نابینا می‌شود. ابن ابی‌الدنیا، طبرانی و فضائل الصحابه احمد نیز صورت‌هایی از همین رخداد را نقل کرده‌اند.
لالکائی در میان گزارش‌های مربوط به کرامات علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه حکایتی کوتاه و چشمگیر نقل کرده است. صحنه با مردی آغاز می‌شود که در حضور علی رضی‌الله‌عنه حدیث یا سخنی را مطرح می‌کند و بر سر درستی آن اختلافی پدید می‌آید. گفتگو زمانی جدی می‌شود که علی رضی‌الله‌عنه به او می‌گوید چنین می‌بیند که دروغ گفته است. مرد از موضع خود بازنمی‌گردد و روایت بی‌درنگ به پیشنهادی درباره دعا می‌رسد.
علی رضی‌الله‌عنه از آن مرد می‌پرسد که اگر دروغ گفته باشد آیا علیه او از خدا دعا کند. بر اساس روایت، مرد این پیشنهاد را می‌پذیرد و می‌گوید دعا کند. در نقل موجود عبارت بلند و مشخصی برای دعا حفظ نشده است؛ بنابراین چیزی به عنوان متن دقیق دعا به داستان افزوده نمی‌شود. سپس علی رضی‌الله‌عنه در ارتباط با صدق یا کذب گفته آن مرد از خدا دعا می‌کند.
بخش خارق‌العاده خبر بلافاصله پس از دعا می‌آید. روایت می‌گوید آن مرد هنوز مجلس را ترک نکرده بود که بینایی خود را از دست داد. ترتیب در گزارش‌های کلاسیک بسیار نزدیک و روشن است: سخنی که درباره آن اختلاف شد، نسبت دروغ، پذیرش پیشنهاد دعا از سوی مرد، دعای علی رضی‌الله‌عنه، و سپس نابینا شدن او پیش از خروج از مجلس.
ابن ابی‌الدنیا همین رخداد اصلی را در مجابو الدعوه حفظ کرده است. طبرانی آن را در المعجم الاوسط آورده و در فضائل الصحابه احمد نیز صورتی مرتبط با همین ماجرا آمده که از رحبه یاد می‌کند. برخی تعبیرها و جزئیات پیرامونی در این نقل‌ها یکسان نیست، اما هسته داستان شناخته‌شده باقی می‌ماند: اختلاف یا انکار، پذیرفتن آزمون دعا، و سپس گزارش از دست رفتن بینایی.
نقل لالکائی کوتاه است. در آن عبارت بلند و مشخصی برای دعا، توضیحی درباره چگونگی از دست رفتن بینایی یا ادامه زندگی آن مرد پس از این رخداد نیامده است. گزارش در همان گفت‌وگوی مجلس، پیشنهاد دعا درباره راستی گفته مرد، دعای علی رضی‌الله‌عنه و نتیجه فوری پس از آن باقی می‌ماند. به این ترتیب حکایت در همان محدوده‌ای حفظ می‌شود که منبع نقل کرده است.
حکایت در همین نقطه پایان می‌یابد. مرد بر سخن مورد اختلاف خود در برابر علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه باقی ماند؛ علی پیشنهاد کرد اگر او دروغ گفته باشد علیه او دعا کند؛ مرد پذیرفت؛ علی رضی‌الله‌عنه دعا کرد؛ و بنا بر روایت، مرد پیش از آنکه مجلس را ترک کند بینایی خود را از دست داد. این ترتیب کوتاه و روشن همان کرامتی است که در آثار کلاسیک حفظ شده است.
علی رضی‌الله‌عنه از آن مرد می‌پرسد که اگر دروغ گفته باشد آیا علیه او از خدا دعا کند. بر اساس روایت، مرد این پیشنهاد را می‌پذیرد و می‌گوید دعا کند. در نقل موجود عبارت بلند و مشخصی برای دعا حفظ نشده است؛ بنابراین چیزی به عنوان متن دقیق دعا به داستان افزوده نمی‌شود. سپس علی رضی‌الله‌عنه در ارتباط با صدق یا کذب گفته آن مرد از خدا دعا می‌کند.
بخش خارق‌العاده خبر بلافاصله پس از دعا می‌آید. روایت می‌گوید آن مرد هنوز مجلس را ترک نکرده بود که بینایی خود را از دست داد. ترتیب در گزارش‌های کلاسیک بسیار نزدیک و روشن است: سخنی که درباره آن اختلاف شد، نسبت دروغ، پذیرش پیشنهاد دعا از سوی مرد، دعای علی رضی‌الله‌عنه، و سپس نابینا شدن او پیش از خروج از مجلس.
ابن ابی‌الدنیا همین رخداد اصلی را در مجابو الدعوه حفظ کرده است. طبرانی آن را در المعجم الاوسط آورده و در فضائل الصحابه احمد نیز صورتی مرتبط با همین ماجرا آمده که از رحبه یاد می‌کند. برخی تعبیرها و جزئیات پیرامونی در این نقل‌ها یکسان نیست، اما هسته داستان شناخته‌شده باقی می‌ماند: اختلاف یا انکار، پذیرفتن آزمون دعا، و سپس گزارش از دست رفتن بینایی.
نقل لالکائی کوتاه است. در آن عبارت بلند و مشخصی برای دعا، توضیحی درباره چگونگی از دست رفتن بینایی یا ادامه زندگی آن مرد پس از این رخداد نیامده است. گزارش در همان گفت‌وگوی مجلس، پیشنهاد دعا درباره راستی گفته مرد، دعای علی رضی‌الله‌عنه و نتیجه فوری پس از آن باقی می‌ماند. به این ترتیب حکایت در همان محدوده‌ای حفظ می‌شود که منبع نقل کرده است.
حکایت در همین نقطه پایان می‌یابد. مرد بر سخن مورد اختلاف خود در برابر علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه باقی ماند؛ علی پیشنهاد کرد اگر او دروغ گفته باشد علیه او دعا کند؛ مرد پذیرفت؛ علی رضی‌الله‌عنه دعا کرد؛ و بنا بر روایت، مرد پیش از آنکه مجلس را ترک کند بینایی خود را از دست داد. این ترتیب کوتاه و روشن همان کرامتی است که در آثار کلاسیک حفظ شده است.
نتیجه
گزارش با ترتیبی روشن پایان می‌یابد: سخن مورد اختلاف، دعای علی بن ابی‌طالب رضی‌الله‌عنه، و از دست رفتن بینایی مرد پیش از ترک مجلس، چنان‌که روایت نقل می‌کند.
منابع
Ibn Abi al-Dunya, Mujabu al-Da'wa, report 26
al-Lalaka'i, Sharh Usul I'tiqad Ahl al-Sunna wa al-Jama'a, vol. 9 p. 134, report 73
al-Tabarani, al-Mu'jam al-Awsat, vol. 2 p. 219, report 1791
Ahmad ibn Hanbal, Fada'il al-Sahaba, report 869
al-Haythami, Majma' al-Zawa'id, vol. 9 p. 119, on al-Tabarani al-Awsat 1791