ذهبی در مطالبی مرتبط با ابن نجار و عبدالله بن ابی الحسن جباعی، گزارشی شخصی منسوب به عبدالقادر گیلانی رحمه الله را حفظ کرده است. در دوره‌ای از آشفتگی بغداد، شیخ قصد ترک شهر را داشت. روایت می‌گوید نزدیک باب الحلبه صدای گوینده‌ای را شنید که نمی‌دید، سپس با فشار یا ضربه‌ای بر زمین افتاد و پس از آن مأمور شد بازگردد، زیرا مردم از او سود خواهند برد.
ذهبی در زندگینامه عبدالقادر گیلانی رحمه الله و در مطالبی مرتبط با ابن نجار و عبدالله بن ابی الحسن جباعی، گزارشی شخصی و قابل توجه را حفظ کرده است. داستان در زمانی آغاز می‌شود که بغداد دچار آشفتگی بود. عبدالقادر تصمیم گرفت شهر را ترک کند و روایت مسیر همین خروج را دنبال می‌کند، بی‌آنکه در آغاز تفسیری افزوده بر اصل ماجرا وارد کند.
بر پایه گزارش، عبدالقادر گیلانی رحمه الله هنگام بیرون رفتن از بغداد به ناحیه باب الحلبه رسید. در آنجا صدای گوینده‌ای را شنید که او را نمی‌دید. آن گوینده پرسید کجا می‌رود. سپس روایت به لحظه‌ای ناگهانی می‌رسد: از عبدالقادر نقل شده است که با فشار یا ضربه‌ای بر زمین افتاد. منبع نامی برای صاحب صدا ذکر نمی‌کند و شخصی دیدنی را به عنوان صاحب آن معرفی نمی‌سازد.
پس از افتادن، بخش اصلی داستان فرا می‌رسد. به عبدالقادر رحمه الله گفته شد که بازگردد و ترک بغداد را ادامه ندهد. همراه این فرمان، این جمله نیز نقل شده است که مردم از او سود خواهند برد. بنابراین جهت داستان در همان لحظه تغییر می‌کند: قصد خروج از بغداد، رسیدن به باب الحلبه، شنیدن صدایی نادیدنی، افتادن، و سپس فرمان بازگشت.
این رخداد به عنوان تجربه‌ای منقول از خود عبدالقادر نقل شده است، نه صحنه‌ای عمومی که گروه بزرگی آن را از چند زاویه دیده باشند. روایت همراهی نام‌برده را معرفی نمی‌کند که همان لحظه را جداگانه شرح داده باشد و برای صاحب صدا نیز هویت مستقلی نمی‌آورد. به همین سبب، هسته داستان همان چیزی است که در گزارش شخصی منسوب به شیخ حفظ شده است.
ذهبی این خبر را در سیر اعلام النبلاء و در ضمن زندگینامه عبدالقادر گیلانی رحمه الله آورده است. ترتیب به‌یادماندنی آن روشن است: آشفتگی بغداد، تلاش برای ترک شهر، رسیدن به باب الحلبه، صدای نادیدنی و افتادن ناگهانی، سپس فرمان بازگشت و این سخن که مردم از او سود خواهند برد. داستان در همین قالب، گزارشی کلاسیک از یک تجربه روحانی شخصی منسوب به شیخ باقی می‌ماند.
بر پایه گزارش، عبدالقادر گیلانی رحمه الله هنگام بیرون رفتن از بغداد به ناحیه باب الحلبه رسید. در آنجا صدای گوینده‌ای را شنید که او را نمی‌دید. آن گوینده پرسید کجا می‌رود. سپس روایت به لحظه‌ای ناگهانی می‌رسد: از عبدالقادر نقل شده است که با فشار یا ضربه‌ای بر زمین افتاد. منبع نامی برای صاحب صدا ذکر نمی‌کند و شخصی دیدنی را به عنوان صاحب آن معرفی نمی‌سازد.
پس از افتادن، بخش اصلی داستان فرا می‌رسد. به عبدالقادر رحمه الله گفته شد که بازگردد و ترک بغداد را ادامه ندهد. همراه این فرمان، این جمله نیز نقل شده است که مردم از او سود خواهند برد. بنابراین جهت داستان در همان لحظه تغییر می‌کند: قصد خروج از بغداد، رسیدن به باب الحلبه، شنیدن صدایی نادیدنی، افتادن، و سپس فرمان بازگشت.
این رخداد به عنوان تجربه‌ای منقول از خود عبدالقادر نقل شده است، نه صحنه‌ای عمومی که گروه بزرگی آن را از چند زاویه دیده باشند. روایت همراهی نام‌برده را معرفی نمی‌کند که همان لحظه را جداگانه شرح داده باشد و برای صاحب صدا نیز هویت مستقلی نمی‌آورد. به همین سبب، هسته داستان همان چیزی است که در گزارش شخصی منسوب به شیخ حفظ شده است.
ذهبی این خبر را در سیر اعلام النبلاء و در ضمن زندگینامه عبدالقادر گیلانی رحمه الله آورده است. ترتیب به‌یادماندنی آن روشن است: آشفتگی بغداد، تلاش برای ترک شهر، رسیدن به باب الحلبه، صدای نادیدنی و افتادن ناگهانی، سپس فرمان بازگشت و این سخن که مردم از او سود خواهند برد. داستان در همین قالب، گزارشی کلاسیک از یک تجربه روحانی شخصی منسوب به شیخ باقی می‌ماند.
نتیجه
داستان با فرمان بازگشت عبدالقادر گیلانی رحمه الله به بغداد پایان می‌یابد و در همان گزارش گفته می‌شود که مردم از او سود خواهند برد.
منابع
Siyar al-A‘lam al-Nubala 20:446. In Ibn al-Najjar material transmitted through Abd Allah ibn Abi al-Hasan al-Jubba‘i, the self-report continues with Abd al-Qadir leaving Baghdad, an unseen speaker stopping and pushing him, and telling him to return because people would benefit from him.
Siyar al-A‘lam al-Nubala 20:450: al-Dhahabi states that although Abd al-Qadir has many reported states and karamat, many of them are not sound and some contain impossible matters.