احمد بن ظفر، نوه وزیر ابن هبیره، نقل می‌کند که پدربزرگش مقداری طلا به او داد تا به شیخ عبدالقادر گیلانی رحمه الله تقدیم کند و سلامش را نیز برساند. پس از پایان مجلس، احمد به سبب ازدحام مردم در دل برای تحویل طلا تردید کرد. پیش از آنکه این تردید را بر زبان آورد، شیخ به او گفت آنچه همراه دارد بدهد و نگران مردم نباشد. احمد می‌گوید چنین کرد و با شگفتی بازگشت.
احمد بن ظفر، نوه وزیر ابن هبیره، از دیداری شخصی با شیخ عبدالقادر گیلانی رحمه الله سخن می‌گوید. او نقل می‌کند که از پدربزرگش اجازه خواست به دیدار شیخ برود. وزیر اجازه داد، مقداری طلا به او سپرد تا به عبدالقادر تقدیم کند و از او خواست سلامش را نیز برساند. احمد با این امانت و پیام مشخص وارد مجلس شد.
او در مجلس شیخ حاضر ماند تا مجلس پایان یافت. وقتی عبدالقادر از منبر پایین آمد، احمد پیش رفت و سلام کرد. طلا هنوز همراه او بود، اما جمعیت زیادی پیرامون شیخ حضور داشتند. در همان لحظه احمد در دل دچار تردید شد که چگونه در میان آن همه مردم طلا را تحویل دهد. عبارت مفصل‌تر تاریخ الاسلام این نکته را روشن نگه می‌دارد که این تردید هنوز در درون او بود و احمد آن را به زبان نیاورده بود.
سپس روایت به لحظه اصلی خود می‌رسد. پیش از آنکه احمد نگرانی خود را بیان کند، شیخ عبدالقادر درباره همان چیزی سخن گفت که ذهن او را مشغول کرده بود. به او گفت آنچه همراه دارد بدهد و نگران مردم نباشد. همچنین سلام وزیر را نیز یاد کرد. احمد می‌گوید مطابق این دستور طلا را تقدیم کرد و مأموریتی را که پدربزرگش به او سپرده بود به انجام رساند.
آنچه احمد را شگفت‌زده کرد، زمان و مناسبت این پاسخ بود. اصل پذیرفتن طلا برای او امر تازه‌ای نبود، زیرا از آغاز برای همین کار آمده بود. شگفتی در این بود که سخن شیخ با تردیدی هماهنگ شد که احمد هنوز آن را در دل نگه داشته و با کسی در میان نگذاشته بود. احمد می‌گوید پس از انجام دستور، با حیرت و شگفتی از آنجا بازگشت.
ذهبی گزارش احمد بن ظفر را در سیر اعلام النبلاء حفظ کرده و صورت مفصل‌تری از آن در تاریخ الاسلام نیز آمده است. بلافاصله پس از این خبر در سیر، توصیفی از شیخ عبدالقادر نقل می‌شود که او درباره خواطر سخن می‌گفت. تمام حکایت بر همین دیدار شخصی متمرکز می‌ماند: طلای سپرده‌شده، تردید ناگفته احمد در میان جمعیت، سخن فوری شیخ درباره همان موضوع و بازگشت شگفت‌زده احمد پس از انجام امانت.
او در مجلس شیخ حاضر ماند تا مجلس پایان یافت. وقتی عبدالقادر از منبر پایین آمد، احمد پیش رفت و سلام کرد. طلا هنوز همراه او بود، اما جمعیت زیادی پیرامون شیخ حضور داشتند. در همان لحظه احمد در دل دچار تردید شد که چگونه در میان آن همه مردم طلا را تحویل دهد. عبارت مفصل‌تر تاریخ الاسلام این نکته را روشن نگه می‌دارد که این تردید هنوز در درون او بود و احمد آن را به زبان نیاورده بود.
سپس روایت به لحظه اصلی خود می‌رسد. پیش از آنکه احمد نگرانی خود را بیان کند، شیخ عبدالقادر درباره همان چیزی سخن گفت که ذهن او را مشغول کرده بود. به او گفت آنچه همراه دارد بدهد و نگران مردم نباشد. همچنین سلام وزیر را نیز یاد کرد. احمد می‌گوید مطابق این دستور طلا را تقدیم کرد و مأموریتی را که پدربزرگش به او سپرده بود به انجام رساند.
آنچه احمد را شگفت‌زده کرد، زمان و مناسبت این پاسخ بود. اصل پذیرفتن طلا برای او امر تازه‌ای نبود، زیرا از آغاز برای همین کار آمده بود. شگفتی در این بود که سخن شیخ با تردیدی هماهنگ شد که احمد هنوز آن را در دل نگه داشته و با کسی در میان نگذاشته بود. احمد می‌گوید پس از انجام دستور، با حیرت و شگفتی از آنجا بازگشت.
ذهبی گزارش احمد بن ظفر را در سیر اعلام النبلاء حفظ کرده و صورت مفصل‌تری از آن در تاریخ الاسلام نیز آمده است. بلافاصله پس از این خبر در سیر، توصیفی از شیخ عبدالقادر نقل می‌شود که او درباره خواطر سخن می‌گفت. تمام حکایت بر همین دیدار شخصی متمرکز می‌ماند: طلای سپرده‌شده، تردید ناگفته احمد در میان جمعیت، سخن فوری شیخ درباره همان موضوع و بازگشت شگفت‌زده احمد پس از انجام امانت.
نتیجه
حکایت با این صحنه پایان می‌یابد که احمد طلا را تحویل داد و پس از سخن شیخ که با تردید ناگفته‌اش هماهنگ بود، با شگفتی بازگشت.
منابع
Siyar al-A‘lam al-Nubala 20:449 reports Ahmad ibn Zafar ibn Hubayra hesitating to hand over gold in the gathering and Abd al-Qadir saying to give what he had with him.
Tarikh al-Islam, vol. 39, pp. 98–99: Ahmad ibn Zafar, grandson of the vizier Ibn Hubayra, says his grandfather gave him gold to deliver to Abd al-Qadir and asked him to convey a greeting. After the gathering, Ahmad hesitated because of the crowd; Abd al-Qadir anticipated his thought, told him to give what he had with him and not mind the people, and Ahmad says he left astonished.
Al-Dhahabi states in the same biography that many karamat attributed to Abd al-Qadir are not sound and some attributed claims are impossible.
Siyar al-A'lam al-Nubala 20:449–450, immediately after Ahmad ibn Zafar's report, quotes the author of Mir'at al-Zaman describing Abd al-Qadir as one who 'would speak on al-khawatir' (inner thoughts).