یک کاسه شیر برای اهل صفه: گرسنگی ابوهریره و کفایت خارق‌العاده

داستان با گرسنگی شدید آغاز می‌شود، پیش از آنکه به کفایت خارق‌العاده شیر برسد. ابوهریره رضی الله عنه نقل می‌کند که گاهی شدت گرسنگی او را وادار می‌کرد بر زمین دراز بکشد یا سنگی بر شکم ببندد. روزی در مسیری نشست که صحابه از آن می‌گذشتند، به امید آنکه کسی نیازش را بفهمد. ابوبکر رضی الله عنه گذشت و ابوهریره درباره آیه‌ای پرسید، اما در دل می‌خواست دعوتی برای غذا دریافت کند. سپس عمر رضی الله عنه گذشت و همین حالت تکرار شد، ولی نیاز پنهان او شناخته نشد.

بعد پیامبر محمد ﷺ از آنجا عبور کرد. وقتی ابوهریره را دید لبخند زد و بر اساس روایت، آنچه در دل و چهره او بود شناخت. فرمود همراهش بیاید. ابوهریره وارد خانه شد و دید کاسه‌ای شیر وجود دارد که کسی آن را به پیامبر هدیه کرده است.

طبیعی بود که ابوهریره امید داشته باشد این شیر گرسنگی او را برطرف کند. اما پیامبر ﷺ دستور داد اهل صفه را دعوت کند. حدیث خود آنان را مهمانان نیازمند اسلام معرفی می‌کند که تکیه‌گاه خانوادگی یا مالی نداشتند. هرگاه هدیه‌ای به پیامبر می‌رسید، آنان را نیز شریک می‌کرد. ابوهریره لحظه‌ای نگران شد؛ کاسه کوچک بود و جمع بزرگ به نظر می‌رسید، و او می‌ترسید چیزی برای خودش باقی نماند. با این حال فرمان را اجرا کرد.

اهل صفه آمدند و نشستند. پیامبر ﷺ به ابوهریره فرمود کاسه را میان آنان بگرداند. آن را به مردی داد؛ او نوشید تا سیراب شد و کاسه را برگرداند. نفر دوم نیز تا سیرابی نوشید، سپس نفر سوم. همان کاسه از فردی به فرد دیگر رسید تا همه اهل مجلس سیراب شدند.

آنگاه کاسه به پیامبر ﷺ بازگشت. به ابوهریره نگاه کرد، لبخند زد و فرمود بنوش. ابوهریره نوشید. دوباره فرمود بنوش، و این تکرار شد تا ابوهریره گفت دیگر هیچ جایی برای شیر ندارد. سپس پیامبر کاسه را گرفت، خدا را ستود، نام او را برد و شیر باقی‌مانده را نوشید.

این روایت شمار دقیق اهل صفه را در این مجلس ذکر نمی‌کند، پس افزودن عددی از گزارش دیگر درست نیست. قدرت داستان در خود ترتیب آن است: یک همراه بسیار گرسنه، یک کاسه کوچک هدیه، اولویت دادن به نیازمندان اهل صفه، سیراب شدن همه، نوشیدن مکرر ابوهریره تا سیری کامل، و باقی ماندن شیر در پایان. این صحنه رحمت، اطاعت، ایثار و برکتی خارق‌العاده را در کنار هم قرار می‌دهد.