اشک‌های ابوهریره رضی الله عنه به شادی بدل شد: دعای هدایت مادرش

ابوهریره رضی الله عنه برای مادرش چیزی ارزشمندتر از مال می‌خواست: می‌خواست او اسلام را بپذیرد. در صحیح مسلم خود روایت می‌کند که بارها مادرش را در حالی که مشرک بود به اسلام دعوت می‌کرد، اما او نمی‌پذیرفت. روزی دوباره دعوتش کرد و مادر درباره رسول خدا ﷺ سخنی گفت که برای ابوهریره بسیار ناگوار بود.

او گریه‌کنان نزد پیامبر ﷺ رفت. نه خواهان مجازات بود و نه منفعتی دنیوی می‌خواست. تنها گفت: ای رسول خدا، از خدا بخواه مادر ابوهریره را هدایت کند. پیامبر ﷺ دعایی کوتاه و روشن کرد: «خدایا، مادر ابوهریره را هدایت کن.» همین چند کلمه دل اندوهگین او را به امید پیوند زد.

ابوهریره با خوشحالی از دعای پیامبر ﷺ به خانه بازگشت. وقتی به در رسید، آن را از داخل بسته یافت. مادر صدای قدم‌هایش را شنید و گفت همانجا بمان. او از پشت در صدای آب را شنید.

روایت در لحظه تعیین‌کننده با جزئیات ادامه می‌یابد. مادرش غسل کرد، لباس پوشید و سر خود را پوشاند، سپس در را باز کرد. آنگاه همان سخنی را گفت که پسرش مدت‌ها آرزوی شنیدنش را داشت: گواهی داد که معبودی جز خدا نیست و محمد بنده و فرستاده اوست.

ابوهریره بی‌درنگ نزد رسول خدا ﷺ بازگشت. بار نخست با اشک اندوه آمده بود، اما این بار اشک شادی می‌ریخت. گفت: مژده باد، خدا دعای تو را پذیرفت و مادر ابوهریره را هدایت کرد. پیامبر ﷺ خدا را حمد و ثنا گفت و سخنان نیک بر زبان آورد.

همان حدیث صحیح پس از آن دعای دیگری را نیز نقل می‌کند. ابوهریره از پیامبر ﷺ خواست دعا کند که او و مادرش نزد مؤمنان محبوب شوند و مؤمنان نیز نزد آنان محبوب باشند. پیامبر این دعای دوم را نیز کرد. این بخش ثابت است، اما باید از هسته داستان هدایت جدا بماند؛ موضوع اصلی اینجا دعای هدایت و سپس اظهار ایمان مادر است.

طرق موازی در صحیح ابن حبان و مسند احمد نیز همین ترتیب اصلی را حفظ می‌کنند: اندوه ابوهریره، درخواست دعا، دعای پیامبر ﷺ برای هدایت، اسلام آوردن مادر و بازگشت شادمانه ابوهریره با خبر پذیرفته شدن دعا.

پس داستان مسیری عمیقا انسانی دارد: دعوت پیوسته، رنج، اشک، دعایی کوتاه، دری بسته، صدای آب، شهادتین و دوباره اشک؛ اما این بار اشک شوق. عظمت واقعه در نمایش ظاهری نیست، بلکه در دعایی است که نتیجه‌اش به خدا نسبت داده شد و غم عمیق یک فرزند را به سپاس تبدیل کرد.