تلاوت شبانه اُسید بن حُضیر رضی الله عنه و نزدیک شدن فرشتگان

شبی اُسید بن حُضیر رضی الله عنه قرآن می‌خواند و اسبش در نزدیکی او بسته بود. صحیح بخاری ۵۰۱۸ به صراحت می‌گوید که او سوره بقره را تلاوت می‌کرد. هنگامی که خواند، اسب ناگهان به شدت بی‌قرار شد. اُسید تلاوت را متوقف کرد و اسب آرام گرفت. دوباره خواندن را آغاز کرد و اسب باز واکنش نشان داد. با توقف تلاوت آرام شد و بار سوم نیز هنگام خواندن دوباره بی‌قرار گردید.

پسر او یحیی نزدیک اسب بود. اُسید رضی الله عنه ترسید که حیوان کودک را زیر پا بگذارد یا به او آسیب برساند، ازاین‌رو تلاوت را قطع کرد و به سوی پسرش رفت.

سپس سر به آسمان بلند کرد. در روایت‌های صحیح، چیزی را دید که مانند سایبان یا ابر بود و درون آن نورهایی شبیه چراغ دیده می‌شد. آن منظره روشن به سوی آسمان بالا رفت تا دیگر از نظر او ناپدید شد.

صبح روز بعد اُسید نزد رسول خدا ﷺ رفت و ماجرای شب را بازگو کرد. پیامبر ﷺ با مضمونی روشن فرمود که ای ابن حُضیر، می‌توانستی به خواندن ادامه دهی. اُسید توضیح داد که یحیی نزدیک اسب بود و از آسیب دیدن کودک ترسید، بنابراین خواندن را متوقف کرد. سپس سایبان روشن و نورهای شبیه چراغ را توصیف نمود.

در اینجا پیامبر ﷺ حقیقت آن صحنه را بیان کرد. در صحیح بخاری آمده است که آن‌ها فرشتگانی بودند که به سبب صدای اُسید نزدیک شدند، و اگر او تا صبح به تلاوت ادامه می‌داد مردم آنان را می‌دیدند و از دیدشان پنهان نمی‌شدند. صحیح مسلم ۷۹۶ نیز همین رخداد را از طریقی صحیح و پیوسته نقل می‌کند و می‌گوید آن فرشتگان به تلاوت او گوش می‌دادند و اگر ادامه می‌داد مردم صبح آنان را می‌دیدند.

پس دو روایت صحیح یک شب را با اندکی تفاوت در عبارت روشن می‌کنند: تلاوت قرآن، واکنش چندباره اسب، نگرانی پدر برای یحیی، دیدن سایبانی نورانی و سپس توضیح پیامبر ﷺ که فرشتگان نزدیک شده یا به تلاوت گوش داده بودند.

جنبه خارق‌العاده داستان در ساختن توضیح مادی برای نورها یا رفتار اسب نیست، بلکه در بیان صریح رسول خدا ﷺ است که آن حضور را به فرشتگان نسبت داد. ازاین‌رو این رخداد کرامتی با اطمینان بالا برای یک صحابی است که با فضیلت تلاوت قرآن و حضور فرشتگان به فرمان خدا پیوند دارد.