گزارشی کهن میگوید ابو الدرداء رضی الله عنه از فتنهای نزدیک سخن میگفت و مردی از قبیله سکون پرسید در آن آشوب شمشیرهایشان چه خواهد شد. ابو الدرداء پاسخ داد که میترسد اگر آن مرد با شمشیرهای خود وارد فتنه شود، چشمش آسیب ببیند و دندانش بشکند. گزارش میگوید مرد بعداً در صفین حاضر شد و هر دو آسیب رخ داد، سپس گفت یکی از پیشبینیهای ابو الدرداء نیز برای او کافی بود. فسوی شکل کهنی از خبر را حفظ کرده و لالکائی همان هسته را در کرامات ابو الدرداء آورده است، اما شواهد اساساً به یک خانواده روایی بازمیگردد و در یک جای سند نیز اختلاف حریز و جریر وجود دارد.
ابو الدرداء رضی الله عنه سپس هشداری چشمگیر درباره آینده همان مرد داد. گزارش میگوید او بیم داشت که اگر مرد شمشیرهایش را به فتنه ببرد، یک چشمش آسیب ببیند و یکی از دندانهایش بشکند. متن این سخن را به صورت پیشآگاهی یا فراستی مرتبط با شرکت شخصی مشخص در درگیری آینده عرضه میکند.
روایت سپس نتیجه بعدی را بیان میکند. گفته میشود آن مرد در نبرد صفین حضور یافت و همانجا چشمش آسیب دید و دندانش شکست. پس از آن جملهای از او نقل شده با این مضمون که خدا ابو الدرداء را بیامرزد، یکی از این دو برای من کافی بود. در ساختار خود گزارش، هشدار پیشین و دو آسیب بعدی آگاهانه به صورت پیشبینی و تحقق کنار هم قرار گرفتهاند.
یعقوب فسوی شکل قدیمیتری از داستان را از ابو الیمان، از حریز، از غیلان بن معشر، از ابو قتیله حفظ کرده است. لالکائی نیز هسته همان خبر را نقل کرده و آن را در شمار کرامات ابو الدرداء و سلمان آورده است. دادههای رجالی برای غیلان بن معشر پشتیبانی قابل قبولی فراهم میکنند و ابو قتیله را مرثد بن وداعه معرفی میکنند، هرچند درباره جایگاه دقیق صحابی بودن او اختلاف وجود دارد.
با این حال، احتیاطهای منبعی مهمی باقی است. در مسیر فسوی در یک موضع نام حریز آمده، در حالی که برخی نسخههای لالکائی جریر دارند. مهمتر آنکه شکلهای بررسیشده نزد فسوی و لالکائی در اصل به همان خانواده غیلان از ابو قتیله بازمیگردند و در پژوهش نخست سند مستقل و نیرومند دومی یافت نشد. بنابراین این خبر از حکایتی ناشناس و ضعیف قویتر است، اما به درجه تأیید بسیار بالا و بیقید نمیرسد.
امنترین نتیجه عمومی این است که منابع سنی کلاسیک گزارشی را حفظ کردهاند که در آن ابو الدرداء رضی الله عنه به مردی از سکون هشدار داد ورود به فتنه آینده به آسیب چشم و شکستن دندانش میانجامد، و همان گزارش سپس هر دو آسیب را در صفین ثبت میکند. این واقعه باید به عنوان فراست یا کرامتی منقول با اطمینان متوسط عرضه شود، نه وحی، و حدود عدم قطعیت منبع نیز باید حفظ گردد.
نتیجه
منابع سنی کلاسیک گزارشی را حفظ کردهاند که ابو الدرداء رضی الله عنه برای مردی که وارد فتنه آینده میشد آسیب چشم و شکستن دندان را پیشبینی کرد و سپس همان گزارش وقوع هر دو را در صفین ثبت میکند. مسیر کهن و منسجم و پذیرش کلاسیک در باب کرامات از شمول محتاطانه پشتیبانی میکند، اما وابستگی به یک خانواده روایی و اختلاف متنی سطح اطمینان را متوسط نگه میدارد.