دعای حبیب عجمی رحمه الله برای مرد ناتوان و برخاستن او

ابن ابی‌الدنیا گزارشی درباره حبیب عجمی رحمه الله حفظ کرده است که در آن مردی به اندازه‌ای ناتوان بود که او را بر تخت یا وسیله‌ای برای حمل نزد حبیب آوردند. روایت می‌گوید این مرد خانواده و افراد وابسته به خود داشت، بنابراین حال او تنها مشکل یک فرد نبود و زندگی کسانی را نیز دربر می‌گرفت که به او تکیه داشتند.

کسانی که آنجا بودند از حبیب عجمی رحمه الله خواستند از خدا برای آن مرد دعا کند تا توان و عافیتش بازگردد. منبع، الفاظ ثابت یا مفصلی برای این دعا نقل نمی‌کند، ازاین‌رو نیازی نیست عبارتی از بیرون به ماجرا افزوده شود. آنچه روایت حفظ کرده این است که حبیب درخواست آنان را پذیرفت و برای مرد دعا کرد.

گزارش می‌گوید حبیب رحمه الله مصحفی بر گردن خود گذاشت و به دعا ادامه داد. صحنه در روایت بسیار ساده و متمرکز است؛ نه سخنرانی طولانی دارد، نه شرح درمانی مفصل و نه وضعیت مرد را با نام یک بیماری پزشکی امروزی معرفی می‌کند. مرکز روایت همان دعا و نتیجه‌ای است که پس از آن نقل می‌شود.

سپس روایت می‌گوید مرد بهبود یافت و برخاست. منبع برای نشان دادن این تغییر تصویری بسیار روشن ارائه می‌کند: تخت یا وسیله‌ای که مرد را با آن نزد حبیب آورده بودند، دیگر برای حمل او لازم نبود. خود مرد همان وسیله را برداشت و بر دوش خویش گذاشت.

پس از آن، مرد نزد خانواده‌اش بازگشت. همین پایان، تصویر اصلی و ماندگار داستان است: کسی که دیگران او را حمل کرده بودند، اکنون بر پای خود ایستاده و وسیله حمل خود را بر دوش گرفته است. روایت پس از بازگشت او ادامه‌ای طولانی یا رخداد دیگری نقل نمی‌کند.

لالکائی بعدتر اصل همین خبر را در گزارش‌های مربوط به کرامات حبیب عجمی رحمه الله آورد و ابن عساکر نیز آن را از طریق ابن ابی‌الدنیا حفظ کرد. بنابراین روایت عمومی همان خط ساده منبع نخست را نگه می‌دارد: مردی ناتوان آورده می‌شود، از حبیب درخواست دعا می‌کنند، او دعا می‌کند، و مرد برمی‌خیزد، تخت خود را بر دوش می‌گیرد و نزد خانواده‌اش بازمی‌گردد.