گواهی حجرالاسود برای علی بن الحسین علیه السلام

الکافی این رخداد را در روزگار پس از شهادت حسین علیه السلام قرار می‌دهد. محمد بن حنفیه در خلوت با برادرزاده خود علی بن الحسین علیه السلام دیدار کرد و مسئله وصایت و امامت را پیش کشید. او از سن و نسبت خود با امیرالمؤمنین علی علیه السلام سخن گفت، در حالی که علی بن الحسین پاسخ داد پدرش حسین علیه السلام پیش از حرکت به سوی عراق این مسئولیت را به او سپرده و اندکی پیش از شهادت نیز آن عهد را تازه کرده بود.

علی بن الحسین علیه السلام پیشنهاد کرد اختلاف تنها با گفت‌وگو پایان نیابد و هر دو برای داوری به حجرالاسود در مکه مراجعه کنند. آنان کنار سنگ رفتند و علی بن الحسین نخست از عموی خود خواست که دعا کند و پرسش را مطرح سازد. محمد بن حنفیه رو به خدا آورد و سپس حجرالاسود را درباره موضوع میانشان خطاب کرد.

روایت می‌گوید سنگ پاسخی به محمد نداد. علی بن الحسین علیه السلام به او گفت اگر وصی و امام بود، حجر پاسخ می‌داد. محمد سپس از برادرزاده‌اش خواست که خود دعا کند و از سنگ بپرسد تا موضوع روشن شود.

علی بن الحسین علیه السلام به درگاه خدا دعا کرد و حجرالاسود را با اشاره به میثاقی که روایت آن را با پیامبران، اوصیا و مردم پیوند می‌دهد مخاطب ساخت. او پرسید وصایت و امامت پس از حسین علیه السلام از آنِ چه کسی است. در همین لحظه صحنه اصلی و خارق‌العاده داستان رخ می‌دهد: الکافی می‌گوید حجرالاسود چنان حرکت کرد که نزدیک بود از جای خود بیرون آید.

سپس در روایت آمده است که خدا حجرالاسود را به زبان عربی روشن به سخن آورد. سنگ گواهی داد که وصایت و امامت پس از حسین علیه السلام برای علی بن الحسین علیه السلام است. بدین ترتیب همان پرسشی که آن دو را به کنار خانه خدا آورده بود، با این نشانه پاسخ می‌یابد و داستان به واکنش محمد بن حنفیه می‌رسد.

الکافی ماجرا را با پذیرش و اقرار محمد بن حنفیه نسبت به علی بن الحسین علیه السلام پایان می‌دهد. کتاب کهن الامامة والتبصرة نیز صورتی نزدیک از همین واقعه را حفظ کرده و شیخ طوسی هم آن را در بحث امامت یاد کرده است. در اینجا روایت عمومی بر همان ترتیب الکافی باقی مانده است: گفت‌وگوی خصوصی، رفتن نزد حجرالاسود، بی‌پاسخ ماندن دعای محمد، دعای علی بن الحسین، حرکت و سخن گفتن سنگ و سرانجام اقرار.