لالکائی گزارشی کهن را حفظ کرده است که در آن مردی ناشناس اعتراف میکند در شمار کسانی بوده که حسین بن علی رضی الله عنه و همراهان او را غارت کردند. با اینکه آن مرد عطر میزد، بویی مانند قیر بر او غالب بود. او سپس خوابی هولناک نقل کرد که در آن تشنه بود، پیامبر محمد ﷺ را نزد آب دید، به عنوان یکی از غارتگران حسین شناخته شد و به جای آب قیر به او داده شد. او ادعا کرد پس از بیداری نیز بوی قیر باقی ماند. این گزارش در شمار کرامات مربوط به حسین نقل شده، اما رشته دقیق خواب و بو اساساً بر یک خانواده روایی و شخصی ناشناس تکیه دارد.
بر پایه اعتراف خود آن مرد، او از کسانی بود که حسین بن علی رضی الله عنه و افراد همراه او را غارت کردند. سپس خوابی بسیار ترسناک را شرح داد. در خواب مردمی را دید که با تشنگی شدید برانگیخته شده بودند. همچنین پیامبر محمد ﷺ را در کنار آب یا نزدیک آن دید و درخواست آب کرد. ادامه روایت خواب، او را در شمار کسانی معرفی میکند که حسین رضی الله عنه را غارت کرده بودند.
گزارش میگوید به جای آب، در خواب به آن مرد قیر داده شد. او ادعا کرد وقتی بیدار شد، بوی قیر همچنان با او ماند و بر عطری که استفاده میکرد غلبه داشت. در ساختار خود روایت، اعتراف به غارت، خواب تشنگی و بازخواست، و ماندگاری بو پس از بیداری یک زنجیره پیوسته و خارقالعاده را تشکیل میدهند.
لالکائی این ماجرا را در بخش کرامات حسین بن علی رضی الله عنه آورده است و این جایگاه نشان میدهد که داستان در ادبیات کلاسیک سنی چگونه دریافت شده بود. با این حال، شواهد بررسیشده چند سند مستقل و معتبر برای همین رخداد مشخص ارائه نمیکند. گزارش اصلی از عبدالملک بن عمیر به مردی ناشناس میرسد و هویت آن شخص ثابت نشده است. نقلهای بعدی نیز عمدتاً به همین گزارش وابستهاند و تأیید مستقل تازهای فراهم نمیکنند.
از این رو، خواب باید به عنوان خوابی نقلشده و بو به عنوان پیامدی خارقالعاده که در گزارش آمده باقی بماند. داستان نباید به وحی رسمی، علم قطعی درباره سرنوشت اخروی مرد، یا پدیدهای با سازوکار پزشکی اثباتشده تبدیل شود. دقیقترین نتیجه آن است که یک منبع سنی کلاسیک گزارشی از مردی حفظ کرده که به غارت حسین اعتراف کرد، سپس خوابی تنبیهی را شرح داد و مدعی شد بویی مانند قیر پس از بیداری نیز باقی مانده است. پذیرش این داستان در قالب کرامت روشن است، اما پایه اثباتی آن برای یقین تاریخی ضعیف است؛ بنابراین بهتر است به عنوان گزارشی با اطمینان پایین عرضه شود.
نتیجه
ادبیات کلاسیک سنی گزارشی را حفظ کرده است که در آن مردی پس از اعتراف به غارت حسین بن علی رضی الله عنه خوابی هولناک را نقل میکند و میگوید بویی مانند قیر پس از بیداری باقی ماند. چون این رخداد بر شخصی ناشناس و در اصل بر یک خانواده روایی تکیه دارد، باید آن را کرامتی نقلشده با اطمینان پایین دانست، نه حقیقتی تاریخی و قطعی.